Mijn lieve kleine Witje, het bijzondere katertje van de poezenfamilie,

is dood. Anderhalve week geleden hebben Kyr en ik hem begraven. Nog geen half jaar geleden overleed zijn moeder en nu was hij aan de beurt. Ik vind het heel erg en zal hem echt heel erg missen.  

 

 

 

Witje is altijd een gevalletje apart geweest. Bij zijn geboorte ging het een beetje mis, hij overleefde het op het nippertje. Als er een katje is geboren zit er een vliesje omheen, die de moeder eromheen weg eet. Witje bewoog niet en leek ook niet te ademen toen hij geboren was, en zijn moeder keek niet verder naar hem om. Ik moest haar echt dwingen om bij Witje dat vliesje weg te eten, dat lukte door haar steeds weer zachtjes met haar neus tegen Witje aan te duwen. Uiteindelijk ging ze aan de slag en hapte Witje ineens naar lucht. Hij bleef een tijdlang de zwakste, maar later haalde hij z'n hele achterstand weer in. Sindsdien is ie altijd een beetje extra bijzonder voor ons geweest. Witje ontwikkelde zich ook een beetje anders dan de andere katten. Hij leek een beetje onnozel, maar tegelijkertijd was hij ook een de slimste. Waarschijnlijk omdat hij ook totaal angstloos was. Misschien is dat hem uiteindelijk ook wel fataal geworden...

 

Vlak na de geboorte hebben kittens blauwe oogjes, die na een tijd veranderen van kleur. Bij Witje veranderde slechts een oog van kleur, de ander bleef hemelsblauw. Absoluut een prachtig katje: Spierwit met een bruin en een blauw oogje. Witje was een katertje, maar dat was nergens aan af te lezen. Zowel niet in zijn uiterlijk, als niet in zijn gedrag. Er was absoluut geen greintje kwaad in hem te bespeuren. Hij was nou ook niet bepaald mannelijk in zijn jachtgedrag. Ik moet weer lachen als ik eraan denk hoe hij altijd vogeltjes probeerde te vangen, tervergeefs uiteraard. Terwijl zijn broertjes en zusje de ene na de andere vogel thuis brachten, probeerde hij dapper zijn allereerste prooi te vangen. Maar hij kreeg het niet echt onder de knie. Wel goed laag bij de grond afwachten tot hij toe kon slaan, maar er dan vervolgens op afspringen om enkele meters voor de prooi ineens weer stil te staan. Daardoor had de vogel in kwestie natuurlijk allang door had dat er op hem werd gejaagd en zichzelf uit de voeten gemaakt. Maar aan opgeven deed Witje niet. Heel stoer bleef hij oefenen.

 

Witje was ook een beetje maf. Soms lag hij midden op de weg en ging hij gewoon niet aan de kant als er een auto langs moest. Pas als hij bijna overreden dreigde te worden en zich ervan bewust werd dat de auto echt niet zou stoppen, maakte hij aanstalten om zijn ass eens te verplaatsen. En ik kon in zo'n geval niks anders doen dan wat onnozel glimlachen naar degene in de auto.  

 

 

 

Op een dag gingen we naar de vuilstort om grofvuil weg te brengen. We hadden het busje volgeladen met de troep en waren naar de vuilstort gereden. Toen we de deuren van de bus opendeden en een matras eruit trokken, klonk daar ineens een klein miauwtje. Dat was Witje, die tijdens het laden stiekem de bus in was geglipt, zonder dat iemand dat had gezien. Stond ik daar met mijn kat op de vuilnisbelt. Haha!

Hij lag ook een keer op de bus te slapen. Toen Harry (maatje van Kyr) de bus startte om weg te rijden, tilde Witje even zijn koppie op, maar reageerde verder niet. "Gewoon gaan rijden", zeiden we tegen Harry, " dan springt hij er vanzelf wel af". Nee dus, want zelfs toen Harry de bus in beweging zette, bleef Witje gewoon mooi zitten en moesten we hem er alsnog aftillen.

 

Soms was ie zomaar een paar dagen weg. Geen idee waar ie dan uithing. Hij ging blijkbaar gewoon graag op avontuur. Dan kwam hij een paar dagen later ineens weer thuis, meer zwart dan wit en helemaal uitgehongerd.

 

Witje was een schatje. Ik herinner me hem als het altijd opgewekte katje die altijd blij was om je te zien. Zodra ik thuiskwam en hij me in het vizier kreeg, kwam hij met z'n staartje rechtop in de lucht naar me toegerend, prrr prrr... En dan kopjes geven en lekker uitgerekt rollebollen over de grond. 's Avonds kwam hij vaak nog even knuffelen. Lag ik in bed tv te kijken en dan kwam hij op mijn buik liggen knorren. 's Ochtends had hij nog wel eens de neiging om me wakker te maken, maar dat ging altijd op zo'n leuke manier, dat ik dat nooit erg vond. Dan kwam ie knorrend op m'n kussen staan trappelen of hij ging bovenop me liggen met een pootje op mijn gezicht. Hihihi :)

 

Maar anderhalve week geleden kwam Kyr langs op mijn werk. Ik was net klaar en kwam naast hem aan de bar zitten, toen hij zei: "Witje is dood..." Ik schrok me kapot. Hoe kon dat nou? De buren hadden hem in de tuin gevonden. Hij lag onder een struik heel vredig te ' slapen'. Er was in eerste instantie niks aan hem te zien, maar later bleek er allemaal bloed uit zijn bekkie te zijn gekomen.

 We weten dus niet wat er is gebeurd, maar waarschijnlijk is hij aangereden door een fiets ofzo, en dat hij niet direct dood was. Katten voelen het aan als ze doodgaan en kruipen dan weg. Ik denk dat hij het inderdaad heeft aangevoeld en zich erbij neer heeft gelegd daar onder de struiken in de tuin van de buren. Ik wordt wel een beetje verdrietig als ik daar aan denk. Zo zielig... Zo alleen.

 

 Het begraven was moeilijk. Hij was al helemaal verhard, en dat voelde niet zo prettig aan. En ook zo koud. Helemaal niet zoals Witje altijd aanvoelde. Kyr groef de kuil en ik heb Witje erin gelegd. Samen hebben we hem begraven, dat voelde wel goed.

 

Witje was een toppertje, ik vond het echt een supergaaf te gek katje. Hij is maar tweeenhalf jaar geworden, dat vind ik jammer. Ik had graag nog wat langer van hem willen genieten, hij had ook nog langer van het leven moeten genieten, maar helaas, het is niet anders. Het leven en de dood heb je nou eenmaal niet in de hand...  

 

 

 

 

 

 

 

Knuffel (de moederpoes) is er niet meer.

Aangereden, en niet overleefd.

En dat vind ik heel erg.

 

 

 

 

Vorige week zaterdagavond (10 mei) zag ik de dierenambulance met zwaailichten op de weg voor ons huis rijden. Precies ter hoogte van ons huis stopte hij. Omdat die weg zo'n tien meter bij ons huis vandaan ligt en ik nogal erg slechte ogen heb, kon ik niet goed zien wat er aan de hand was. De vrijwilliger stapte uit en haalde een plastic bak achter uit de ambulance, liep naar de kant van de weg en zette de plastic bak even later weer achter in de auto. Ik kon niet zien wat ze uit de berm hadden gehaald, maar mijn gevoel zei me direct dat het foute boel was... De kans dat het een van onze katten zou zijn, was namelijk erg groot, want we hebben er zes.

En inderdaad, sinds die avond kwam Knuffel niet meer thuis... Ik besloot te wachten tot na pinksteren, dan zou ik een belletje doen naar de dierenambulance. Gisteren belde ik en het bleek inderdaad om een rood poesje te gaan. Later op de dag zouden ze langskomen zodat we konden zien of het haar daadwerkelijk was. Met een knoop in mijn maag heb ik gewacht, me afvragend wat ik aan zou treffen.

Samen met Kyr ben ik gaan kijken. Ik zag meteen dat het lieve Knuffeltje was. Ze had een harde knal gekregen en was waarschijnlijk op slag dood. Het zag er echt verschrikkelijk uit en ik kon mijn tranen dan ook niet bedwingen.

Misschien vinden veel mensen het gek/stom/kinderachtig of kunnen het zich moeilijk voorstellen, maar ik mis haar. Ik hield gewoon echt van dat beestje. Knuffel was een heel bijzonder poesje, zo'n kat waar je echt een band mee hebt.

Ze heeft wel een prachtig leventje gehad hier bij ons. We kregen d'r toen ze nog een ukkepuk was, en we hebben d'r zien opgroeien tot een lieve speelse en eigenzinnige kat. Na een jaar was ze zwanger en worp ze vier mooie kindjes, die vandaag de dag nog bij ons zijn.

Ik had haar graag nog heel veel jaartjes bij me willen houden, maar helaas moet ik na drie jaar al afscheid van d'r nemen.

 

 

 

 

Veel liefs,

 

 

 

We waren even tijdelijk offline, vergeten een rekening te betalen, waardoor we plotseling van internet afgesloten werden. Inmiddels is alles gelukkig weer in orde, en eindelijk weer even tijd om dit puntje te updaten.

 

Op Dikkie na gaat het goed met de poezels. Gisteravond toen ik naar bed ging lag Dikkie op bed te slapen, met twee bloedvlekken op de dekens. Ik zag al snel wat er aan de hand was. Of beter gezegd, wat er aan de staart was. Het puntje lag helemaal open, alsof hij ergens tussen heeft gezeten. Het had behoorlijk gebloedt, maar het was al opgedroogd toen ik het ontdekte. De komende daagjes dus maar effies goed in de gaten houden.

 

Met de rest van de cats gaat het prima. Knuffel is weer helemaal beter, zelfs de wondjes zijn helemaal geheeld en het haar wat voor de operatie weggeschoren was begint weer langer te groeien. Ze is ook een stuk voller geworden. Nog maanden na de geboorte van de vier kleintjes bleef ze zo mager, ik voedde haar bij, wat nooit echt heeft geholpen. Laatst viel het me dus ineens op hoe lekker vol ze weer wordt. Ze ziet er gezond en blij uit. Fijn!

 

Na de storm van afgelopen week werd het toch nog even lekker weer. Daar hebben de katten meteen dankbaar gebruik van gemaakt. Heerlijk vonden ze het om lekker te luieren in het vroege voorjaarszonnetje. Ik heb er een slideshow van gemaakt:

 

 

 

Veel liefs,

 

 

 

Gistermiddag Knuffel weer opgehaald bij de dierenarts. Ze zat bang en miauwend in een hokje, maar ze reageerde meteen toen ik haar riep, dat was wel fijn om te zien, te weten dat zij mij ook heeft gemist en blij is om me weer terug te zien. Ze heeft nog steeds de drain, het ziet er eng uit. Twee gaatjes met een lintje erdoor. Omdat ze er natuurlijk niet aan mag komen, moet ze een kapje dragen. Dat is zielig! Ze vindt het helemaal niet leuk en weet zich er geen raad mee. Ze snapt ook niet dat ze nu niet meer door kleine kiertjes past en ze loopt overal tegenaan. Als ze zich wil wassen of als ze jeuk heeft kan ze er niet bij, ook dat vind ik zielig om te zien. De drain en de kap moeten tot vrijdag blijven zitten, dan moet ik weer even langs de dierenarts. Ze heeft ook een antibioticakuurtje meegekregen, 's ochtends en 's avonds een pilletje. Dat gaat prima, ze vindt ze gewoon lekker. Ze was gisteren nog wel helemaal slaapdronken, waggelde verdwaasd door kamer heen en viel overal zomaar in slaap. De andere poezen vinden het allemaal wat eng. Ze durven niet bij Knuffel in de buurt te komen, en als Knuffel zelf per ongeluk wat te dichtbij komt, beginnen ze naar haar te blazen. Ik snap het wel, ze ziet er zo anders uit met die kap, ze ruikt anders en ze gedraagt zich anders. Knuffel is nu even een vreemde poes voor ze. Gelukkig laten ze haar verder wel met rust en zoeken ze geen ruzie. Knuffeltje vindt het wel heel fijn om nu wat exra aandacht te krijgen. Gisteravond zaten Kyr en ik televisie te kijken en kwam ze gezellig tussen ons in liggen. Hieronder nog een paar foto's van Knuffel.

 

 

 

 

 

Zoals jullie in het vorige logje konden lezen, leek het een stuk beter te gaan met Knuffel. Maar helaas, de dag erna bleek het toch mis te zijn. Er leek nog een wondje bij te zijn gekomen, er kwam weer een bult en uit de wondjes kwam constant vocht. Vanmiddag ben ik met haar naar de dierenarts gegaan. Ik vertelde dat ik in eerste instantie dacht dat het om schotwondjes ging, maar dat me dat inmiddels wel erg onwaarschijnlijk leek omdat ze drie keer is thuis gekomen met zo'n wondje. Het zou wel erg toevallig zijn dat iemand alleen haar beschiet (de andere poezels hebben nergens last van en ook in de buurt hoor je er verder niemand over). De dierenarts wierp een blik op de wond en wist meteen wat het was. Een abces, waarschijnlijk gewoon veroorzaakt door vechterij, iets wat vaak voorkomt. Als een kat verliest in een gevecht loopt het weg. Meestal krijgt de afdruiper dan nog een klauw na, precies daar bovenaan bij de staart. De nagel van die andere kat is dus onder haar huid gekomen, waar viezigheid in is blijven hangen. Omdat de wondjes al vrij snel dicht waren, kon het vocht van de ontsteking niet weg, vandaar dus zo'n abces. Knuffel moet een nachtje bij de dierenarts blijven. Ze gaat onder narcose, ze krijgt een drain en ze maken alles goed schoon. Morgen, aan het eind van de middag, kan ik haar weer ophalen. Knuffel is nog nooit zo lang weggeweest, heb haar nooit voor een nachtje bij de dierenarts hoeven achterlaten. Vond het eigenlijk best wel zielig. Ik bedoel, zo'n bang poesje in een vreemde omgeving met vreemde mensen, ze begrijp natuurlijk helemaal niet wat er allemaal aan de hand is.

 

Ik ben in ieder geval ontzettend opgelucht dat het dus geen schotwondjes waren! Heb me dus druk gemaakt om niks, maar het leek er in eerste instantie gewoon echt op! Bij deze mijn excuses voor alle paniek ;-)

 

Nu maar afwachten tot morgen. Ben heel benieuwd hoe het dan met haar gaat. De andere poezels moeten dan wel een beetje extra lief voor Knuffel zijn natuurlijk, maar ik denk dat dat wel goed zit.

 

Veel liefs,

 

 

 

 

Nancy viel gewoon in slapen tijdens het wassen. Dat leverde lieve maar vooral maffe plaatjes op:

 

 

 

 

Veel liefs en fijne dag!

 

 

 

 

Ik wil allereerst iedereen bedanken die de afgelopen dagen een welkomsberichtje voor lidvanpunt hebben achtergelaten. Ontzettend leuk!! Vooral erg lief dat jullie allemaal zo begaan zijn met Knuffeltje. Uiteraard willen jullie graag weten hoe het nu met haar gaat. Gelukkig heb ik niets dan positief nieuws. De wond is al dicht en het geneest prima. Knuffel slaapt nog wel veel, maar ze gaat ook alweer lekker op avontuur. De poezen gaan nog steeds gewoon naar buiten. Ik had eerst alles afgesloten zodat ze allemaal binnen moesten blijven, maar dat werd een gekkenhuis. Knuffel heeft ook haar aanhankelijkheid alweer terug. 's Avonds komt ze lekker bij me liggen en spint ze er heerlijk op los. Het is allemaal gelukkig goed gekomen. Oef!

Wij wensen iedereen een heel liefdevolle Valentijnsdag toe!!

 

 

Veel liefs,

 

 

 

Ik kan het nauwelijks geloven, ik ben woest en verdrietig tegelijk. Waarom? Omdat Knuffel, de moederpoes, voor de tweede keer is beschoten.

 

Ja, het is echt verschrikkelijk. Twee weken geleden was het namelijk ook al raak. Knuffel kreeg toen ineens een bult zo groot als een tennisbal, en later bleek dat dus door een schotwondje te komen. Van de week was Knuffel een hele dag weg. Niks voor haar, ze komt altijd na hooguit een paar uurtjes weer binnen. Deze keer dus niet. Ik begon me al zorgen te maken, tot ze de volgende dag weer terug was. Meteen toen ze binnenkwam merkte ik dat er iets niet goed was. Of het oude schotwondje was weer open, of er zat een nieuwe, maar dat kon ik me niet voorstellen. En toch is het waarschijnlijk waar. Ik kon eerst niet goed kijken, de haartjes zaten aan de wond vastgekleefd en ik mocht er ook niet aankomen. Na een tijdje kon ik echter wel even wat beter kijken en ik schrok echt van de grootte van het wondje. Ik werd er helemaal verdrietig van en nu ben ik vooral woest! Wie doet nou zoiets? De vorige keer hield ik er nog rekening mee dat het per ongeluk was, een kwajongensstreek. Maar het is nu de tweede keer, en er is dus blijkbaar iemand in de straat die moedwillig op katten schiet. Als ik die zin typ gaan al mijn nekharen werkelijk overeind staan, ik ben echt zoooo ontzettend boos!

 

Ik kon een paar goede duidelijke foto's van de wond maken. Die gaan vandaag naar het politie-bureau. Ik ga hier aangifte van doen, want dit kan gewoon niet!! Ook ga ik een briefje schrijven met een waarschuwing, die ik bij alle baasjes van katten hier in de straat door de brievenbus gooi.

 

 

 

En wat schetste mijn verbazing gisteravond?

 

Afschuwelijk. Waar gaat dit heen met de wereld?

 

 

 

 

Zoals elke kat, zijn ook mijn katten gek op slapen. Dat levert altijd schattige foto's op. Je zou er zo bij gaan liggen!

 

 

 

 

 

Twee jaar geleden hadden wij de woonkamer opgeknapt en ter decoratie plakplastic van onmgeveer 40 cm hoog op de ramen geplakt. De katten konden hierdoor nooit lekker op de vensterbank naar buiten liggen kijken. Een paar daagjes terug heb ik het plakplastic eraf gehaald en meteen werd de vensterbank het favoriete plekje in huis. Omdat we veel poesjes hebben, ziet het er van buiten best grappig en gezellig uit. Veel mensen glimlachen ook als ze al die poezen voor het raam zien zitten en vooral kinderen vinden het geweldig, die blijven echt staan kijken, hihi. Ik geef ze gelijk, want het ziet er inderdaad schattig uit!